Oorspronkelijk muziektheater van Tan Dun.

De Chinese, in New York residerende componist Tan Dun (1957) heeft de laatste jaren een stormachtige carrière gemaakt als componist en dirigent. In zijn muziek komen Oost en West samen: zijn partituren combineren avant-gardistische principes uit Europa en de Verenigde Staten met Chinese instrumentaties, tim-bres en speeltechnieken.

Toro Takemitsu heeft gezegd: 'Met een gevoel voor avantgarde onthult Tan Duns muziek de stem van de menselijke ziel.' En voor John Cage telden vooral 'de geluiden die centraal staan in de natuur waarin we leven en waarnaar we te lang niet hebben geluisterd'. Tan Dun noemt juist Takemitsu en Cage als twee van zijn grote voorbeelden. De eerste maakte hem duidelijk dat westerse en oosterse instrumenten heel goed in een klankpalet kunnen samensmelten; Cage bracht hem in aanraking met structuren en klanken waarvan hij nooit eerder gehoord had. Nog een derde componist had veel invloed: Sjostakovitsj leerde hem 'diep menselijke en persoonlijke gevoelens uit te drukken.' Tan Dun: 'Ik ben deze drie componisten veel dank verschuldigd; hun werken hebben mijn ontwikkeling een grote stimulans gegeven: als Aziatische componist uit een traditionele cultuur die in een communistische samenleving opgroeide en nu leeft in een internationale wereld.'

Serie opera's.

Tan Dun combineert stijlmiddelen uit westerse avantgardemuziek en -theater met tradities uit het Verre Oosten (elementen uit de Peking Opera, het Kabuki theater, het Indonesische schaduwtheater en Tibetaanse rituelen) en bereikt aldus in Marco Polo een nieuwe uitdrukkingswijze. Het gevolg is een directe en zinnelijke kijk- en luisterervaring die hoogst origineel genoemd kan worden.